Η σχέση μου με το θέατρο διαμορφώθηκε σταδιακά, κυρίως μέσα από παραστάσεις που είχα την ευκαιρία να παρακολουθήσω στην Αθήνα. Επιστροφές στα ίδια έργα, διαφορετικές σκηνοθετικές προσεγγίσεις, εμπειρίες που, με τον τρόπο τους, καλλιέργησαν έναν πιο προσεκτικό τρόπο θέασης.
Χωρίς να το επιδιώκω συνειδητά, αυτό το βλέμμα έγινε πιο απαιτητικό. Όχι με την έννοια της αυστηρότητας, αλλά με την έννοια της προσδοκίας να υπάρχει κάτι που να σε αγγίζει, να σε κρατά, να σε μετακινεί έστω και λίγο.
Και ίσως αυτός να ήταν και ο λόγος που για καιρό κρατούσα μια απόσταση από το τοπικό ερασιτεχνικό θέατρο. Όχι από πρόθεση υποτίμησης, αλλά από τη δυσκολία να αφήσεις στην άκρη τη σύγκριση, ακόμη κι όταν ξέρεις ότι πρόκειται για διαφορετικές συνθήκες και αφετηρίες.
Η σύγκριση, ακόμη κι όταν είναι άδικη, συμβαίνει. Και μπορεί να σε κρατήσει μακριά.
Υπάρχει όμως και μια άλλη πλευρά.
Στην επαρχία, για πολλούς ανθρώπους, το θέατρο που βλέπουν είναι αυτό που υπάρχει γύρω τους. Το τοπικό. Το άμεσα προσβάσιμο. Και αυτό, αναπόφευκτα, διαμορφώνει την εικόνα τους για το τι είναι θέατρο. Είναι μια σκέψη που μπορεί να ακούγεται αυστηρή, αλλά θεωρώ πιο έντιμο να την αναγνωρίζω παρά να την αποφεύγω.
Ταυτόχρονα, δεν μπορείς να αγνοήσεις τη σημασία που έχει η ίδια η πράξη της συμμετοχής. Η έκφραση μέσα από την τέχνη, είτε ατομικά είτε συλλογικά, είναι ουσιαστική. Δημιουργεί δεσμούς, ανοίγει δρόμους, δίνει χώρο σε ανθρώπους να δοκιμαστούν και να εκτεθούν με έναν τρόπο που λίγες δραστηριότητες επιτρέπουν.
Αυτή η συνθήκη, όμως, αλλάζει όταν το αποτέλεσμα βγαίνει προς τα έξω.
Όταν η παράσταση ανοίγει στο κοινό.
Όταν υπάρχει θεατής.
Όταν υπάρχει αντίτιμο, όποιο κι αν είναι αυτό και για όποιον σκοπό κι αν δίνεται.
Από εκεί και πέρα, δεν πρόκειται μόνο για μια διαδικασία. Πρόκειται για ένα αποτέλεσμα που μοιράζεται.
Και κάθε αποτέλεσμα, για μένα τουλάχιστον, χρειάζεται να έχει μια πορεία.
Όχι να είναι άψογο, αλλά να δείχνει διάθεση να εξελιχθεί. Να ωριμάσει. Να γίνει καλύτερο με τον χρόνο.
Δεν με ενδιαφέρει να συγκρίνω το ερασιτεχνικό με το επαγγελματικό θέατρο.
Με ενδιαφέρει να βλέπω αν αυτό που συμβαίνει στη σκηνή μπορεί να πάει ένα βήμα παραπέρα από τον εαυτό του.
Κάπου εκεί γεννήθηκε και η απόφαση.
Να αρχίσω να παρακολουθώ πιο συστηματικά τοπικές παραστάσεις.
Και να γράφω για αυτές.
Αφενός, γιατί αυτό από μόνο του λειτουργεί ως κίνητρο να είμαι παρών.
Αφετέρου, γιατί πιστεύω ότι μια καταγεγραμμένη ματιά, όσο υποκειμενική κι αν είναι, μπορεί να αποτελέσει μέρος ενός ευρύτερου διαλόγου.
Όχι για να απονείμει εύσημα ή να καταγράψει αποτυχίες.
Αλλά για να συμβάλει, έστω και λίγο, σε μια διαδικασία εξέλιξης.
Γιατί, τελικά, το ζητούμενο δεν είναι να επιβεβαιωθεί αυτό που ήδη υπάρχει.
Αλλά να δοθεί χώρος σε αυτό που μπορεί να γίνει.
Με αυτή τη σκέψη ξεκινά μια νέα στήλη στο blog Βόρειο Σέλας, όπου θα φιλοξενούνται κριτικές από ερασιτεχνικές θεατρικές παραστάσεις. Και ο τίτλος αυτής: μικρή πόλη, μεγάλη σκηνή
